زندگی دوگانه اینانا
دفترچه شخصی مریم نبوی نژاد

نامه ای برای زهرا خانم وبلاگستان:

زهرا خانم. من شما و وبلاگتان را نمی شناسم. از گرایش های فکری و عقیدتی شما هم خبرنداشتم تا این پست جنجال برانگیزتان . هرچند از سنخ فکری و عقیدتی شما نیستم اما دشمنی هم با شما و عقاید شما ندارم.
حالا این دو کلمه را هم از من بشنو.
دارم سعی می کنم حال تو را بازسازی کنم تا بلکه بفهمم. اولین برداشت من از نوشته هایت این است. دختر باکره جوانی است که کنجکاو و باهوش است اما در عین حال مرزهای اخلاقی اش او را از کند و کاو در بعضی زمینه ها باز می دارد. احتمالا دزدکی یا نه دزدکی تن نویسی های زنان همسالش را می خواند و می توانم کاملا بفهمم که اولین واکنشش وحشت است.
می گویم می فهمم چون این تجربه را من هم داشته ام. از بیست سالگی گذشته بودم و باکره بودم .فکر می کردم خوب باید هم اینطور باشد. یا اینکه فکر می کردم که خوب آخر نمی شود که …نشده بود. یار موافقی در کار نبود . به قول معروف امکانات نبود.
تا این که این دوران همزمان شد با زمانی که در خواندن ادبیات کلاسیک های قرن نوزدهمی را مدت ها بود پشت سر گذاشته بودم. نسخه های سانسور نشده و اکثرا چاپ قبل از انقلاب بهترین های ادبیات جهان را در دسترس داشتم . می خواندم و حظ می کردم . این حظ بیکران تنها یک عیب بزرگ داشت. به صحنه های هماغوشی که می رسید عرق سرد بر تنم می نشست. قلبم تند می زد. نه از هیجان . از زور ترس. از وحشت مواجه شدن با امر ناشناخته که انگار در این داستان ها مثل آب خوردن اتفاق می افتاد.
پدر و مادر من به نسبت هم نسلان و همسالان خودشان آدم های پیشرویی محسوب می شوند. من هرگز با محدودیت و بند و بست از جانب آنها مواجه نشدم . اما هرگز هم از طرف آنها در باب اینگونه مسایل رهنمود ی دریافت نکردم. بین ما بیشتردیواری از شرم حائل بود که باعث می شد این رویارویی ناگزیر را به تاخیر بیندازیم.
این دوران در عین حال دوران فیلم و سینما بازی هم بود. دوستی داشتم (که هنوز هم دارم ) عاشق سینما که بهترین فیلمی تهران هرفیلم خفنی را که فکرش را بکنی برایش جور می کرد . ما در کتابهای تاریخ سینما می خواندیم چیزهایی درباره پازولینی استاد و پورنو های هنری ژآپنی و هر چه فیلم را تماشا می کردیم می دیدیم که نمی توانیم از فیلم لذت ببریم. می دانستیم اشکال کار از کجاست . نمی توانستیم کاری درباره اش بکنیم. آخر این یکی زور که نبود . نمی شد رفت سر یخچال و یک لیوان آب سرد سرکشید و گفت آخی چقدر تشنه بودم ها!
نمی شد. بعدها در کتاب ها خواندیم همخوابگی برای انسان بالغ ضرورتی است چون خوردن و خوابیدن.
همه اینها را گفتم که بدانی به بیست سالگی ما اگر وبلاگ نبود فیلم و کتاب بود که خواب خوش باکرگی را بر هم بزند.و اینکه می گویم خواب خوش باکرگی باور کن با صداقت می گویم. چه بعد از آن دیگر هرگز نمی توانی از پریودی که دوازده ساعت و بیست و دو دقیقه تاخیر کرده پروا نکنی وبا خیال راحت سر به بالین بگذاری که :” من که با کسی نخوابیدم پس قطعا آبستن نیستم!”
شاید یکبار دیگر زهرا خانم برایت گفتم که تیر خلاص این خوره و ترس ذهنی را هم دست آخر خود ادبیات به ریشه این وحشت بیهوده زد. سینما تا اوج بردش و ادبیات از آن بالا پرتش کرد پایین . وقتی بالخره چند سالی بعد به مدد یک همبازی خوب این وحشت مرد و خشکید تازه وقت آن بود که به این فکر کنم که چرا قضیه به این معمولی اینقدر جلوه غیر معمول پیدا کرده است؟
خود داستان دیگری است.
دیگر اینکه زهرا خانم. جدا آرزو می کنم که اعتقاداتت در همه زندگی ات یارو یاورت باشند و یک وقت چیزی پیش نیاید که احساس کنی باورهایت کم آورده اند و نتوانسته اند راهنمایی ات کنند. من واقعا برای تو و تمام زنان مسلمان و غیر مسلمانی که می خواهند تا زمان ازدواجشان باکره بمانند از ته دل آرزو می کنم که یا مذهب یا علم یا هر چیز دیگری به شما کمک کند که بدون اینکه اعتقاداتتان را زیر پا بگذارید بتوانید موقع ازدواجتان بفهمید که آیا خواستگارتان می تواند همبستر مناسبی هم برای شما باشد یا نه. لطفا عصبانی نشو و نگو که مهم نیست. حتی دین تو هم فکر نمی کنم از تو بخواهد با مردی همبستر بشی که به هر دلیل مطلوب تو نیست. من واقعا نمی دانم چطور می شود فهمید که مردی مطلوب بستر هست یا نیست بی آنکه با او خوابید. ببین باور کن خیلی دلم می خواست یک راهی بود که بشود این موضوع را بدون همبستری فهمید ولی خوب بد بختی این است که نیست !
بنابراین خیلی جدی و خواهرانه بهت توصیه می کنم روزی روزگاری اگر مردی را به این منظور پسندیدی آن داستان صیغه محرمیت را جدی بگیر. منتها قبلش یک خانم دکتری را ببین که کاملا درباره راه های پیشگیری و سایر مسایل راهنمایی ات کند . و جدا سعی کن که قبل ازعقد دایم عشق ورزی را با ایشان تجربه کنی. ببین زهرا خانم همین الان با نوشتن اینها کلی ها را به خنده انداخته ام. و خیلی ها را هم عصبانی کرده ام . واقعا دارم سعی ام را می کنم که مثل مادرهایی که شب قبل از عروسی می خواهند با لحن ملایم عروس را راهنمایی کنند و سعی می کنند از چشمان رمیده و دو دو زن عروس نیمی هراسان نیمی هیجان می گریزند از این حال و هوای وحشت درت بیارم.
چرا مدام این کلمه وحشت را تکرار می کنم؟ برای اینکه راستش من در متن معترض تو این را نمی بینم که تو با جنبش زنان مشکل داری یا رابطه تن نویسی و فمینیسم را نمی فهمی. چیزی که من می بینم دختر نازی است که ناگهان جهان خوش و خرم ذهن باکره اش را خبرهایی از جهانی نا شناخته بر آشفته است. آن جهان ناشناخته تن و بستر و هماغوشی است و سوالی که بی جوابی اش بی تابت کرده است این است که چطور بعضی ها این مرز را پشت سر می گذارند بی آنکه از پل عظیم عروسی رد شوند؟
مثل ریخت شناسی قصه های پریان است.
مثل وقتی است که کسی داستان سفید برفی و هفت کوتوله را دستمایه یک داستان پورن کند. سفید برفی دیگر آن سفید برفی معصوم نخواهد بود و من فکر می کنم که همه عصبانیت تو هم از همین است.
زهراخانم عزیز- واقعا عزیزچون خودت خبر نداری که چه کاری کردی کارستان!- خواسته یا نخواسته ذهن هزار ها محرم و نامحرم( که در اینجا می شود خوانندگان زن و مرد) را معطوف شب زفاف خودت کردی.
من ترجیح می دهم در صف آنهایی بایستم که خواهرانه و صادقانه برایت شب زفاف ظفرمندانه ای را آرزو می کنند. باور کن این را از ته قلب می گویم. این مهم است که حتی تو به عنوان یک دختر مذهبی در همان چارچوب مذهبت حق و حقوق تنت را بدانی .پست اعتراضی تو خبر می دهد که تو باز هم تن نویسی زنان هم سن و سالت را خواهی خواند بی آنکه پا ازدایره اعتقاداتت بیرون گذاشته باشی.
فکر می کنم خواسته زنانی که از تن می نویسند هم جز این نباشد. جز آنها که برای دل خودشان می نویسند باقی آنها از تن می نویسند که من و تو از تنمان وحشت نکنیم.
از تنت وحشت نکن زهرا خانم. مهم نیست که نویسنده این متن ها کیست و چکاره است. او می نویسد که تو نترسی. . .