تقسیم بندی آنچه می خواهم بگویم و پرت و پلا از آب در نیاید و هر دری سخنی نشود کار سختی است.ذهن به سامان می خواهد که فعلا ندارم.هیچ وقت نداشته ام .بزرگترین فرق ما و این ینگه ای ها!باید قبل از سفر شروع میکردم .حالا به عقب بر میگردم .گمانم تصویر اکنون کامل تراست. پیش از سفر هر آدم موثق و غیر موثقی را طلبیدم که بگوید چه با خود بیاورم و چه نیاورم.حالا به آنها که مسافرند پیشنهاد میکنم:
از اسباب آشپزخانه تنها چیزی که اینجا یافت نمی شود قابلمه های باب طبع ایرانی برای طبخ پلو است. جور دیگر هست .استیل و گران .تفلون و قیمت مناسب اما اندازه های کوچک و مجردی. اگر خانواده هستید حتما قابلمه هایتان را همراه بیاورید. همین طور ظروف پلاستیکی باب طبع ایرانی مثل ظروف دردار و آبکش های بزرگ و مانند اینها فراوان نیست .هست ولی راضی کننده نیست. در حد نیاز اولیه همراه داشته باشید.و لی باقی قضایا مانند بشقاب و قاشق و چنگال و… همه هست .قشنگ هم هست و به خصوص هنگام حراج قیمت های مناسبی دارد . با توجه به هزینه های گزاف اضافه بار ارزش بار کردن ندارد.التبه یک تفاوت عمده با ایران وجود دارد .در مغازه ها و فروشگاه ها برخلاف ایران که انباشته از کالاهای لوکس ترک و فرانسوی و چک و ایتالیایی است اجناس لوکس را تنها در بعضی نقاط خاص می توان یافت در عوض آنچه در دسترس همه هست ساده و صمیمی و بی پیرایه است.نوعی سلیقه روستایی بر همه چیز غالب است. ازکریستال و نوربرین خبری نیست. همه هرچه هست سرامیک و چینی نه چندان مرغوب ولی ساده و شاد و چوب و استیل رنگ نشده و بی واسطه است. بسته به توان مالی با سلیقه حاکم بر این فضا کنار می آیید یا اینکه احتمالا مثل من چند تکه از محبوب ترین ظرف و ظروف خانه اتان را باخود به همراه می آورید.یک جام کوچک نقره اصفهان.یک ظرف شیرینی خوری در دار از جنس بارفتن سبز هدیه مادر بزرگ .و یک ماگ خوش نقش و نگار قبرسی سوغات سفر مامان از آن دیار. بعد اینجا که می آیی می بینی ظرف و ظروف تعریف دیگری دارند. سرویس های غذاخوری نه شش نفره که چهارنفره است. مرسوم است که نمک و فلفل دان ها بیشتر آسیاب دار باشند تا ساده. حجم ظروف ساده تر و سرراست تر است و پیچیدگی و نقش ونگارش کمتر. و این سلیقه حاکم تو را هم از نقش ونگار دورمیکند و با خود همراه.