يک عادتي دارم هر جنسي راکه به خانه مي آيدور انداز ميکنم.از کجا آمده.کجا توليدشده. کجا بسته بندي شده.اجناس چوبي معمولا محصول خودکانادا هستند.اگر پلاستيکي باشند از چين آمده اند.اگر ازجنس پنبه و نخ باشند آمريکايي اند. ميوه و سبزي از مکزيک و شيلي .قهوه ازکلمبيا.پنيرهاي لوکس از سوييس .زيتون از ايتاليا.برنج از هند و خرما از ايران. فقط گوشت وماهي است که حتما محصول کانادا است.هرچه به حافظه ام فشار مي آورم نمي توانم به ياد بياورم که در ايران حتي يک قلم ماده غذايي خارجي مصرف کرده باشم. تقريبا هرچه مي خواستم مصرف کنم همه ايراني بود. گوشت و برنج و سبزي و زيتون و …
نمي دانم کدام يک از اين مدل هاي اقتصادي درست است. کانادا اگر بخواهد تنوع غذايي را براي شهروندانش فراهم کند به شدت به واردات مواد غذايي وابسته است.ظاهرا صادرات گوشت و سيب زميني اش به آمريکاهم بد نيست. پس کشور ما که تقريبا تمام مواد غذايي را خودش مي تواند توليد کند و تنوع زيادي هم دارد چرا نمي تواند مسئله تغذيه سالم شهروندانش را راهبري کند؟