و اما مونرال يا مونترال:
از مونرال چيزي جزآنجه ديگران گفتهاند ندارم که بگويم. شهر قديمي است و دست کم سيصدسالي دارد.در اين شهر مي توان يادگاراولين مهاجران ينگه دنيا رادر کوچه پسکوچه هاي مونرال قديم ديد که انگاربه نوستالژي گرفتار آمده اند و همان ديوارهاي سنگي و کوجه هاي تنگ و سنگفرش هاي عصر روشنگري را درسرزمين بکر نو بنانهادهاند.
بعد کمي اين طرف تر شهر شبيه نيويورک مي شود با اتوبون هاي تو درتو و سرگيجه آورو ساختمانهاي بلند و خط راه آهني که قطارش از نود سال پيش هر روز بي وقفه به مقصد نيويورک از سکو دور مي شود.
در خانه دوستي مهمان بوديم که در يک خانه دست کم هفتاد ساله سکونت داشت. با پنج اتاق و به اندازه ما در سوييت کوچکمان در تورنتو اجاره خانه مي داد.
شهر گرد تپه سرسبزي گسترش يافته . از فراز تپه مي توان جزاير بهم پيوسته اي که مونرال را تشکيل مي دهند ديد. مونرال بر خلاف تورنتو خيابان هاي شيب دار بسيار دارد و از اين لحاظ نوستالژي شميراني هايي که به اين ديار کوچيدهاند و دلشان در تورنتو براي خيابان شيبدار تنگ مي شود برطرف مي کند.
يک خيابان دارد به نام سنت کاترين که مثلا خيابان جردنشان است. خيابان قرو قنبيل و مد و الواتي.کلوبها و اکثر فروشگاهاي زنجيره اي در اين خبابان قرار دارند و همين طور موزه هنر مدرن و يکي از تئاترهاي بزرگ و نيز دانشگاه مگ گيل.
جشنواره جاز و جشنواره فرانکوفولي در همان ميدانگاه مقابل موزه هنر مدرن برگزار مي شود. ميدانگاهي قشنگي است و طراحي خوبي دارد برخلاف آسمانخراش ها که هيچ کدام در اين شهر شکل و شمايل خوبي ندارند.
در عوض تا بخواهي مردمان خوشگل. دختر و پسر .زن . مرد. نشانه هاي آب و هواي خوشگل پرور مديترانه به وضوح در چهره ها و قد و قواره ها حاضر است. به قد بلندي و بلوندي تورنتويي ها نيستند ولي ملاحت دارند. نمک دارند.بيشتر آرايش ميکنند. خوش لباس اند هرچند که گويا درآمد کمتري از تورنتويي ها دارند ولي به سرو وضعشان بيشتر مي رسند.به وضوح بيشتر از تورنتويي ها سيگار مي کشند.و يک کلام اهال حالند.
يک خياباني هم دارند به نام سنت دني که احساس کردم خيابان قرتي بازي روشنفکري باشد. مدل کافه هايش و مغازه هاي رخت و لباس و فروشگاهاي فراوان کتاب دست دومش اين را نشان ميداد. اگر گذارتان به آن ورها افتاد و خواستيد با ادا و اصول قهوه نوشجان کنيد برويد سراغ کافه «اودوماري» در سنت دني که صد جور مختلف قهوه را با ادا واطوار فراوان برايتان جور مي کند. در ضمن اين کافه اولين جايي بود که ديدم فنجان قهوه را با کاغذ دانتل تزيين ميکند.کاري که در فرانسه جزو پيش پاافتاده هاست و اينجا ظاهرا جزو کلاس محسوب مي شود.
در ضمن در همين خيابان يک مغازه کتاب دست دو مشتي هم هست که مي توانيد در آن ترجمه انگليسي ضد خاطرات مالرو را به يک دلار بخريد و …
در ضمن: رانندگي در مونرال بي شباهت به مملکت عزيز خودمان نيست. کلي با تورنتو توفير دارد.
نوشته عزيزم عين کارت پستالهاي توريستي شد! بلانسبت!