امروز لابه لاي مجموعه اي از نمايش لباس در پاريس که به دفيله مد معروف است دو مجموعه بسيار زيبا ديدم . يکي مجموعه لباسهاي کارل لاگرفيلد براي شانل و ديگري مجموعه فرانک سوربيه.
لاگرفيلد با اين مجموعه اخير نشان داد که هرجا مد به بن بست مي رسد باز هم سنت فرانسوي طراحي لباس چيزي براي عرضه و ابداع دارد.
اما مجموعه فرانک سوربيه از يک جهت ديگر چشمم را گرفت. سوربيه مجموعهاي از رنگهاي گرم مشرق زميني را به آميختهاي از برش فرنگي لباس و آرايش آن به سبک گلدوزي هاي هيماليايي عرضه کرده بود.در پس زمينه صحنه نمايش لباس ،نوازندگان ايراني با تنبک و کمانچه و ني ملودي هاي ترانه هاي محلي ايراني مي نواختند و مانکن ها بر صحنه اي که تماما با فرش هاي ايراني کفپوش شده بود گربه وار مي خراميدند. مجموعه سوربيه تلفيق هوشمندانهاي از برش لباس غربي و آرايش لباس شرقي بود.
فکرش را بکن اگر طراحان لباس ايراني مجال عرض اندام جهاني داشتند با آن گنجينه متنوع لباس ها و رنگ هاي بومي مي توانستند دنيا را تسخير کنند .آنچنان که هندي ها دارند چنين مي کنند.
کدام ملت ديگري را مي شناسيد که بيش از يک نوع لباس سنتي داشته باشد و هر گوشه سرزمينش لباس خاص خودش را بر تن کند؟