کافه قنادي ژان والژان يک چهارراه بالاتر از ايستگاه اگلينتون در خيابان يانگ. تا همين چند وقت پيش هربار از جلوش رد مي شدي صداي موسيقي جاز ميآمد.گمانم مديريتش عوض شده. حال مي شود موسيقي تصنيف هاي قديمي ايراني را در کافه ژانوالژآن شنيد و زولبيا باميه نوش جان کردو يک فنجان ترکي قهوه (دقيقا فنجان قهوه خوري نه ماگ!) نوشيد.اما از همه بهتر دراين کافه قنادي حضور مسلط قرص هاي نان در گوشه و کنار مغازه است. مستي بوي خوش نان و قهوه. کاش نان پنير چايي شيرين هم داشتند!
راستش آن خوب بود. اين هم خوب است. آدم تو اين شهر سرگيجه مي گيرد از بس که فضاها چهره عوض ميکنند به سرعت.