به توصيه حسين درخشان دارم سريال سکس اند سيتي را به روش دوپينگ مي بينم. نيمه هاي فصل سوم هستم. وقتي تمام شد فکر کنم که دربارهاش حرفي براي گفتن داشته باشم. نميدانم آيا تلويزيونهاي ماهوارهاي که در ايران دريافت ميشوند اين سريال را پخش ميکنند يا نه. دست کم اميدوارم دي وي دياش در ايران دست به دست شود. بدآموزيهاي خيلي بهدردبخوري براي زنان دارد. خصوصا زنان بالاي بيستودو سال. شخصيتها هيچکدام کامل نيستند، اشتباه زياد ميکنند و خيلي معمولي زن هستند. ديدگاههاي نويسنده فيلمنامه بيش از آنکه محافظه کارانه باشد واقعگرايانه است. دست کم دريافت من اين است. زنان سادهاي که با وسواسها و کلنجارهاي هرروزه زنانه سر ميکنند. اين زنها فمينيست نيستند . روشنفکر هم نيستند ولي مستقلند و مجرد و در جستجوي جفت خويش که گويا در مانهاتان قحط است.
بايد تا آخرش را ببينم. بعدش شايد چند يادداشتي درباره اينجور تصوير سازي از زنان نوشتم. فيالمجلس دست خانم کنديس بشنل درد نکند با اين شخصيت پردازيهاي تميز و شستهرفته. بوشنل به نظرم يک نسخه متفاوت از اصل اصيلي همچون زوياپيرزاد است.