آنها که با کابل به اينترنت وصل مي شوند معمولا مدت زماني طولاني چراغشان در ياهو روشن است و احتمالا اين تجربه را داشتهاند که در طول روز رهگذران بسياري در بزنند و پيام بفرستند و بخواهند سلام عليک کنند. چيزي که در ميان اين رهگذران عبوري مشتاق گپ و گفتگو جالب است نامهاي مستعاري است که براي خودشان برگزيدهاند. واقعا به لحاظ اجتماعي پديده جالبي است. براي اينکه به کسي برنخورد مثال نمي آورم. فقط در يک بردداشت کلي مي توانم بگويم که نامهاي مستعاري که اين روزها جوانهاي ايراني براي خودشان برميگزينند دو دسته است. يا خودشيفته است و صفت قهرماني دارد يا به شدت بار تمسخر و استهزا دارد.
گاهي وقتها آدم را حيران ميکند از تخيلي که صاحب نام براي اختراع اين نام به کار بسته. پشت اين همه نام مستعار عجيب و غريب درياي انرژي نمايان است. انرژي استهزا، انرژي پوچ انگاري، انرژي خنديدن و انرژي خود را باور کردن. بعضي هاشان بسيار طولاني، بعضي خفن، بعضي بسيار رمانتيک و احساساتي و بعضي ديگر بسيار خجالتي است. نمي دانم آيا ملتهاي ديگر هم در ساختن اين همه نام مستعارکه فقط مي توانم با صفت پرانرژي توصيفش کنم در ياهو همين قدر استعداد دارند؟