آخرين شماره پاريس ريويو ويژه شعر منتشر شد. يک خروار شعر دارد باضافه چند تا مصاحبه و يک رو جلد محشر که به وضوح نوستالژي دهه شصت و هفتادي اين روزهاي فرنگيها را لو مي دهد. اين روجلدهاي پاريس ريويو منو کشته .بهترين طراحي جلدي است که درميان فصلنامههاي ادبي ديدهام.
ببخشيد که درباره محتواش نظر نميدهم. از شعر چيز زيادي نميدانم.