نميشه که سوسن همينجوري بگذاره بره.
«نميشه
نميشه
به خدا اين دلم راضي نميشه!»
براي نسل پدرهاي ما که حال و هواي روشنفکري دهه چهل ايران را داشتند سوسن نمادي از هنرمردمي و ضدابتذال بود.رفتنش حيف بود. ضرب گرفتن دو انگشت اشاره وميانهاش را بر ميکروفون وقتي مي خواند يادت بماند!