پريروز در راهروهاي کنفرانس زنان يک آقاي جاافتاده محترمي که بيست سال است اينجاست يک نصيحتي بهم کرد که دو روز است ذهنم را گرفتارکرده است.
پرسيد چرا حرکتي و کاري نمي کني؟ گفتم تازه آمدهام، مشغول تثبيت نسبي خويشم. گفت ما هنوز بعد از بيست سال درگير تثبيتيم.کار منتظر نميشود تا تو تثبيت شي.همين که قدر يک خال جاافتادي مشغول دلمشغوليات شو وگرنه مثل ما سرد ميشوي!
شما چه ميگوييد؟