تلویزیون سی بی سی آخر شبهای زمستان یک برنامه نیم ساعته پخش می کند به نام زد.حسن بزرگ این نمایش این است که پنج دقیقه یکبار چرت آدم را با آگهی پاره نمی کند.اصلا آگهی میان برنامه ندارد. برنامه شامل نمایش فیلم های کوتاه کارگردانان جوان از سراسر دنیا( از ایرانی ها هم زیاد پخش می کند) و اجرای موسیقی گروه های گمنام در استودیوی سی بی سی در ونکوور است. به جز لباس مجری دکور برنامه هم هر شب عوض می شود و فضای انتزاعی و شیوه اجرای مجری همه آلوده به وهم وسایه و خیال است. فیلم های کوتاهی که نمایش داده می شود از آن دست فیلم های مورد علاقه معترض ها. طرفداران حفظ محیط زیست. ضد والت مارتی ها. ضد کمپی ها. طرفداران آزادی مصرف علف و حشیش جات و خلاصه همه آنهاییست که خودشان را یک جورهایی در اقلیت می بینند.اما نکته جالب این است که زد در باشگاه وبی اش چهل هزار عضو دارد و اینکه چنین برنامه ای درکشوری با جمعیت سی ملیونی این همه طرفدار دارد خیلی معنی ها می ده.
مجری زمستان گذشته این برنامه دختر سیاهپوستی بود که تا آخرین ماههای آبستنی اش جلوی دوربین می آمد و با شکم برآمده اش درباره مواد و سکس و غیره حرف می زد .برای من خیلی جالب بود. این برنامه برای آنها که همیشه پانک ها و متال ها و معترض ها و … را از بیرون و به چشم موجودات خطرناک نگاه می کنند می تواند جذاب باشد .چون یک جور آرام و بی ادعایی وارد جهان پرتخیل آدمهایی می شود که یک جور مخصوص خودشان ( و نه حتی متفاوت ) فکر میکنند و زندگی می کنند و ادعایی هم ندارند و برای خودشان هستند دیگر.
داشتم فکر می کردم که اگر رسانه های ایرانی هم شبی نیم ساعت یا هفته ای یک صفحه از رسانه اشان را به «متفاوت ها» می دادند قائله خیلی از رجزخوانی ها و ننه من غریبم بازی ها و هیاهوهای بسیار برای هیچ ختم می شد. بعضی ها همه رنگ و رویشان را از اقلیت بودن می گیرند. وقتی آینه ای _بگو رسانه ای _ در برابرشان بگذاری تازه معلوم می شود کی راستی راستی متفاوت است . کی نیست. کی چکاره است.
February 12th, 2005 at 7:23 am
سلام علیکم خواهرم! درخواست شما امکان پذير نيست.
در اين محرمي ما را فراموش نفرماييد.
التماس دعا.
February 13th, 2005 at 5:56 pm
راست می گویی و حرف هم ندارد.
February 14th, 2005 at 5:41 am
با با شما هم خیلی توقعتون زیاده…صدا و سیمای آخوندی و از این حرفا؟؟؟؟