فکر می کردم جزو آخرین کسانی باشم که با نسخه کاغذی روزنامه خداحافظی می کند تا اینکه تایمز ریدربه بازار آمد. سر یک هفته اشتراک نسخه کاغذی را باطل کردیم و به جمع خوانندگان برگ برقی پیوستیم. خیلی پیش از نیویورک تایمز لوموند هم همین کار را کرده بود که البته شیوه اجرایش روی صفحه کامپیوتر چندان راضی کننده نبود اما این تایمز ریدر( مثلا بگویم تایمز خوان) واقعا موجود بامزه ایست. انگار خود روزنامه را دست گرفته ای و می خوانی .البته یک اشکال کوچکش این است که دیگر آدم آگهی های نیویورکی را نمی بیند تا بفهمد نیویورکی ها چی می کنند که ما نمی کنیم ولی خوب اشکال ندارد.
تایمز ریدر را می شود یک بار مشترک شد و روی هفت کامپیوتر نصب کرد .هزینه اشتراکش یک چهارم اشتراک نسخه کاغذی است.بار آدم را به اتاق بازیافت کم می کند. همه جا روی لب تاپ آدم هست. امکاناتی دارد که می شود بر مطلب روزنامه حاشیه زد یا یادداشت گذاشت و در حافظه انباشت. خلاصه هزار جور قرتی بازی خوشایند دارد.
آدم اینجور وقتها از تکنولوژی خوشش می آید وقتی که سعی می کند به ساز آدم برقصد به جای آنکه من بخواهم به سازش برقصم با آن صفحه های دراز و موشواره چرخاندن ها تا بتوانی یک مطلب را بخوانی و تازه احساس روزنامه خواندن هم به آدم نمی داد و بایگانی کردن کاغذهای سربی هم خودش هزار مصیبت بود.
القصه این تایمز خوان هم شده اسباب بازی جدید ما . تا اطلاع ثانوی سرمان بهش گرم است .