زندگی دوگانه اینانا

پس از ده سال دوباره با خواهرم بهرنگ همخانه شده ام. ( بله خواهر من اسمش بهرنگ است.)
آخرین دورانی که ما دو تا خواهری همخانه بودیم خیابان میرعماد تهران بود. هر دو درس می خواندیم و کار می کردیم و شیطنت و کشف جهان.روزهای فیلمخانه و تئاتر شهر و گالری بازی. روزهای وجب کردن شهر کودکی های مامان و سر زدن به پاتوق های جوانی مامان و بابا . روزگار پناه دادن به عشاق جوان در کاشانه ای که سرتا پایش دعوت به دیوانگی بود. سالهای هنوز رویا های دور دور دور دیدن. او راهی هند بود و من مثلا در سودای اقامت پاریس. آخرین روزهایی که با هم زندگی می کردیم در آپارتمانی در محله کوک تاون بنگلور بود. جایی که او روزها درس می خواند برای امتحان ورودی کالج هنر بنگلور و من روی ایوان پر از درخت و سایه و رطوبت آن خانه میمون های کنجکاو و بند رخت رنگارنگ خانه همسایه را می پاییدم. او در بنگلور ماند. من به پاریس نرفتم و برای چهار سال بعد هر دو تنها زندگی کردیم. یکی در تب و تاب مطبوعات پس از دوم خرداد تهران و دیگری درسایه وهم سبز و بودای بنگالی. خواهری ها هر کدام سر خویش گرفتند.
حالا و پس ده سال دوباره با هم هستیم. اینجا . این کله دنیا. به اضافه دو نفر و نصفی آدم دیگر. او هنوز هم بهتر از من آشپزی می کند. یعنی طبیعی تر از من. بی زحمت. بدون نیاز به تمرکز. حتی بدون نیاز به عشقی که من باید خرج آشپزی کنم تا بلکه چیز قابل خوردنی پدید بیاورم.
موجود کوچکی که میان دست و پای ما می دود و وول می خورد و ابراز وجود می کند بیشتر وقتمان را می گیرد. تقریبا بیشتر گفتگوهایمان درباره یسنا ست. جوانترین عضو قبیله که دو سال و نیم است به دنیا آمده است. این وسط ها گاه نفس می گیریم که خاطره های کودکی را دوره کنیم و آدمهایی را که آمده اند ورفته اند. باغ خاقانی. خانه بیشه حبیب. عمه ها و عموهای رج و قطار مامان فخری. آخرینشان همین یک ماه پیش رفت. دردسر عیدی گرفتن از آقای عراقچی و بنجل پارتی گرفتن در باغ سده . کاسب های سر پلشیری و سرنوشت هر کدام بعد صاف شدن کوچه علی آباد. گاه همانطور که هر کدام چشم به صفحه لب تاپ داریم یکی امان سر بلند می کند و می گوید:” فلانی را یادت می آید؟” . جملات بعدی داستان کوتاهی است درباره جایی یا کسی یا وقتی یا چیزی. میز تحریر دوقلویی که بابا و آقا مصطفی برایمان ساخته بودند و تا همین اواخر هم دوام آورد. عروسک هایی که گویا هنوز هم هستند و کتابهای کانون پرورش فکری که هر بار یادشان می افتم که معلوم نشد چه شدند داغ دلم تازه می شود. ( کتابهایی که حالا هرکدام برای خودشان تاریخ اند. کلاژهای فرشید مثقالی و نقاشی های فرح دیبا و آلن بایاش و پرویز کلانتری).
این میان چیزهایی هم هستند که در یک توافق اعلام نشده حرفی ازشان نمی زنیم. مثل دبیرستان محبوبه دانش و همه روزهای گه بار آن مدرسه و حواشی اش. بعضی آدم های آن سالها که آدم را یاد کلمه ساده لوحی می اندازند و…
تغییر کرده ایم. هر دو ما. ولی هنوز هم همدیگر را می شناسیم.

This entry was posted on Friday, June 29th, 2007 at 12:35 pm and is filed under زندگی دوگانه اینانا. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.