یکبار با یک دوستی بحث بود که چطور مبحث لایف استایل یا سبک و سیاق زندگی وارد مجلات و نشریات ایرانی می شود یا نمی شود. من گفتم نمی شود. او می گفت می شود. جنجال بنتون یک مثال آن است. عزیز برادر! لایف استایل قبضه ژورنالیسم مصرف و سرمایه داری است. می شود درباره اش جور دیگر هم نوشت اما مادام که زندگی را بخواهی با نام ونشان کالایی که مصرف می کنی تعریف و تحدید کنی همچنان در همان حوزه قرار می گیری.
لایف استایل مذهب نسل های جدید است . مذهبی که در آن آدمها خودشان و ارزش هایشان را با نام و نشان کالاها و مزه غذا ها و رنگ لباس هایشان تعریف می کنند.حالا تو می خواهی به برادر کیهان بگویی که بی خیال شود و بگذارد تو از مذهب جدیدت هر چه می خواهی بنویسی؟ خوب نمی شود دیگر.
کو تا ژورنالیست گرسنه دست به دهان آنقدر منتقد معتبری شود که سر هر سفره ای بخواهندش و نظرش را درباب سفره خانه اشان معتبر بدانند یا به عیاری رخت و لباس و اثاث و تیر و تخته قبولش داشته باشند.
تا آن موقع از لایف استایل نوشتن در نشریات ایرانی یک شوخی است.شاید اینجا و آنجا نشریات زرد و بی سر و صدا کارهایی بکنند ولی تا زمانی که مجاز نباشند از نام و نشان ها نامی ببرند و دست و دلشان بلرزد که با نقد فلان کافه و رستوران آگهی را باخته اند از این مقولات هم چیز قابلی نخواهند توانست نوشتن.