زندگی دوگانه اینانا

نوشتن با قلم و کاغذ را دوباره شروع کردم. کمک می کند تا باز به خودم بازگردم. که کم حرف شوم. تعداد کلماتی که می توان در دقیقه نوشت با قلم کمتر است تا با صفحه کلید. دستی که زودتر خسته می شود و کمتر می نویسد متواضع تر است.برای نوشتن با قلم حتما باید پشت میز بنشینم. صفحه کلید لاکردار تا تختخواب هم راه باز کرده بود.

دلم برای اصالت روزهای جوانی ام تنگ شده است. آن ذهنیت رادیکال همین و جز این نیست . دست کم مشتاق بود بی آنکه حریص باشد.قناعت بلد بود بی آنکه پس بنشیند.

قلم و کاغذ یک مناعت طبعی دارند که این صفحه کلید … ندارد!

This entry was posted on Wednesday, May 28th, 2008 at 11:16 pm and is filed under زندگی دوگانه اینانا. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.