زندگی دوگانه اینانا

ماجراها و داستان های بسیاری درجامعه مهاجران ایرانی این شهر می گذرد که ندیده ام که هیچ مجله ای به آنها بپردازد. مثل نقالی ساسان قهرمان یا درگیری پیاله فروش ایرانی خیابان چرچ با پلیس . مثل کثیفی و نامرتبی پلازای ایرانیان در خیابان یانگ که کسی درباره اش چیزی نمی گوید. مثل کیفیت غذا و رده بندی رستوران های ایرانی که گویا همه چشمشان را بسته اند و درباره خوبی و بدی این اولین و چشم گیرترین نمایشگاه دایمی فرهنگ ایرانی درمتروپولیتنی چون تورنتو هیچ نمی گویند. مثل مسئله آموزش های جنسی در دبیرستان ها و واکنش والدین ایرانی و… و… و… چقدر سوژه های ناب و خوب هست برای نوشتن گزارش های اجتماعی دراین اجتماع و چقدر جای یک هفته نامه یا روزنامه فارسی زبان که این بار را به دوش بکشد خالی است!

اگر فکرکرده ای که معاشرت حقیقی مامان و بابایم را می گذارم و می آیم در این خانه مجازی چیز بنویسم کور خوانده ای!
بعد از دو سال و نیم سفرکردگی . مهاجرت کردگی. رفتگی . جاخوش کردگی کسانی آمده اند و من از چشم آنها خانه ام و زندگی ام را می بینیم. با آنها دوره می کنم.
در ضمن اگر دفعه دیگرکه از این ورها می آیند یک بچه برای سرگرمی اشان جور نکنم احتمالا یا نخواهند آمد یا سر هفته سرمرکب را کج می کنند و می روند. هر بچه ای در خیابان می بینند سلام علیک می کنند و با یکتا نوه خودشان مقایسه می کنند. به نظرشان بچه چینی ها از همه بامزه ترند. بورو بلوند ها لوس بیمزه اند و سیاه پوست ها مثل عروسکند و صد البته هنوز یکی به خوشگلی نوه جان خودشان ندیده اند.

اول: مصاحبه مدیرمسئول فصلنامه زنده رود تا سه شنبه آینده روی فایل صوتی برنامه فرهنگی هنری سه شنبه های بی بی سی قابل شنیدن است.
دوم: باید برای آدم مهمان بیاید تا مطمئن شوی که در چه شهر تمیزو مرتب ولی خلوت و بی جذابیتی زندگی می کنی که حتی کشش دو هفته پر کردن وقت توریست فرهنگی را ندارد.